Huzur menzili ^^

Asla 1 haftadan fazla yaşayamam dediğim bu yerde , bu kadar fazla huzurlu olacağım hiç aklıma gelmezdi. Şehrin karmaşasından, karışıklığından,yalanlarından, dolanlarından, sahte yüzlerinden o kadar çok bıkmışım ki burası adeta cennet benim için. Bahçeden adımımı attığım an içimi huzursuzluk kaplıyor. Eksikler yok değil. Çok var. Ama mutluyum burada ya. Biri dese inanmazdım böyle olacağına. Ama burada da içimi burkan anılar yok değil hani. Sokak boyu yürüyemiyorum resmen. Balkonda oturamıyorum. Faytona binemiyorum. Resim çekilemiyorum. Hayat bunlarla daha güzel olurdu. Tabi "onlarla da". Kendimi unutmaya o kadar adapte ettim ki, zaman geçtikçe ters tepiyor sanki. Rüyalarım bile haykırıyor onları. Neyse bağrıma taş bastım. Böyle iyidir iyi ^^ Aynı acıyı birden fazla çekmemek için, bir kere dibi görmek lazım. Yaklaştık nede olsa. Dayan yüreğim dayan :)

Ateşlerle uyandım,
Yangın heryeri sarar.
Gördüğüm acılarla
Vurdum en dibe kadar.

Huzur menzili ^^

Asla 1 haftadan fazla yaşayamam dediğim bu yerde , bu kadar fazla huzurlu olacağım hiç aklıma gelmezdi. Şehrin karmaşasından, karışıklığından,yalanlarından, dolanlarından, sahte yüzlerinden o kadar çok bıkmışım ki burası adeta cennet benim için. Bahçeden adımımı attığım an içimi huzursuzluk kaplıyor. Eksikler yok değil. Çok var. Ama mutluyum burada ya. Biri dese inanmazdım böyle olacağına. Ama burada da içimi burkan anılar yok değil hani. Sokak boyu yürüyemiyorum resmen. Balkonda oturamıyorum. Faytona binemiyorum. Resim çekilemiyorum. Hayat bunlarla daha güzel olurdu. Tabi "onlarla da". Kendimi unutmaya o kadar adapte ettim ki, zaman geçtikçe ters tepiyor sanki. Rüyalarım bile haykırıyor onları. Neyse bağrıma taş bastım. Böyle iyidir iyi ^^ Aynı acıyı birden fazla çekmemek için, bir kere dibi görmek lazım. Yaklaştık nede olsa. Dayan yüreğim dayan :)

Ateşlerle uyandım,
Yangın heryeri sarar.
Gördüğüm acılarla
Vurdum en dibe kadar.

Keşke hayat bu kadar "etobur" olmasaydı !

Hayat zor be ! Bunu zaten baya önce tescilledik. Ama başka türlü de zor olmaya başladı. Akıntıya doğru kürek çekmek gibi yada ne bileyim. Sırtında 200 kilo yükle merdiven tırmanmak gibi. Güçlü olmaya çalıştığım oranda, hayat beni bezdirmeye çalışıyor. Ama bu sefer yenemeyeceksin beni hayat. Gardımı düşürmemi bekliyor her şey. En ufak bir yanlışımı görse , dibe batıracak beni. Ama yok, bu sefer gerçekten olmaz. Bütün özlediklerimi de , hasretlerimi de , alışkanlıklarımı ve anılarımı da gömdüm içime. Yüzeye çıkmalarına asla izin veremem. En azından hayallerime kavuşana kadar. Hayallerime kavuştuktan sonra da zaten hiç birinin önemi kalmayacak. Az daha sabır yani..

Hadi yüreğim ha gayret ! Hele sıkı dur hele sabret. 


Köprüden önceki son çıkışı kaçırmak ! No no no no... :)