Huzur menzili ^^

Asla 1 haftadan fazla yaşayamam dediğim bu yerde , bu kadar fazla huzurlu olacağım hiç aklıma gelmezdi. Şehrin karmaşasından, karışıklığından,yalanlarından, dolanlarından, sahte yüzlerinden o kadar çok bıkmışım ki burası adeta cennet benim için. Bahçeden adımımı attığım an içimi huzursuzluk kaplıyor. Eksikler yok değil. Çok var. Ama mutluyum burada ya. Biri dese inanmazdım böyle olacağına. Ama burada da içimi burkan anılar yok değil hani. Sokak boyu yürüyemiyorum resmen. Balkonda oturamıyorum. Faytona binemiyorum. Resim çekilemiyorum. Hayat bunlarla daha güzel olurdu. Tabi "onlarla da". Kendimi unutmaya o kadar adapte ettim ki, zaman geçtikçe ters tepiyor sanki. Rüyalarım bile haykırıyor onları. Neyse bağrıma taş bastım. Böyle iyidir iyi ^^ Aynı acıyı birden fazla çekmemek için, bir kere dibi görmek lazım. Yaklaştık nede olsa. Dayan yüreğim dayan :)

Ateşlerle uyandım,
Yangın heryeri sarar.
Gördüğüm acılarla
Vurdum en dibe kadar.

Huzur menzili ^^

Asla 1 haftadan fazla yaşayamam dediğim bu yerde , bu kadar fazla huzurlu olacağım hiç aklıma gelmezdi. Şehrin karmaşasından, karışıklığından,yalanlarından, dolanlarından, sahte yüzlerinden o kadar çok bıkmışım ki burası adeta cennet benim için. Bahçeden adımımı attığım an içimi huzursuzluk kaplıyor. Eksikler yok değil. Çok var. Ama mutluyum burada ya. Biri dese inanmazdım böyle olacağına. Ama burada da içimi burkan anılar yok değil hani. Sokak boyu yürüyemiyorum resmen. Balkonda oturamıyorum. Faytona binemiyorum. Resim çekilemiyorum. Hayat bunlarla daha güzel olurdu. Tabi "onlarla da". Kendimi unutmaya o kadar adapte ettim ki, zaman geçtikçe ters tepiyor sanki. Rüyalarım bile haykırıyor onları. Neyse bağrıma taş bastım. Böyle iyidir iyi ^^ Aynı acıyı birden fazla çekmemek için, bir kere dibi görmek lazım. Yaklaştık nede olsa. Dayan yüreğim dayan :)

Ateşlerle uyandım,
Yangın heryeri sarar.
Gördüğüm acılarla
Vurdum en dibe kadar.

- Düşünme dünü,düşlerle harcama bugünü ! Bırak kapatma güzel yarınların önünü -

İnsan neden mutlu olmaya cesaret edemez ? Belki alışkanlıklardan kaynaklanıyordur,belki de korkudan bilmiyorum. Henüz karar veremedim. Cevabı olmayan bazı sorulara vardır elbet ama bu sorunun bir cevabı olmalı. Mantıklı güzel bir cevabı kesinlikle olmalı. Ama bu cevabı kimin bildiğini bilmiyorum. Öğrendiğim an direk dalarım o şahısa,yapışırım yakasına :) Onu bunu bırakalım da asıl meseleye dönelim. Mutlu olmaya cesaret edememek. Evet ! Kesinlikle buna cesaret edemiyorum. Ne kadar salakça bir durum değil mi ? Bırak düşünme dünü,yarını. Geçmişi bir köşeye at,gelecek için endişelenme. Yaşa bugününü doya doya. Yapman gerekeni yap ve gerisini Allah'a havale et. Ama yok nerede bende o rahatlık. Nerede bende o disiplin,o irade. Gerçekten bilmiyorum ne yapmam gerektiğini. Aslında biliyorum da bilmiyorum işte. Bilmiyorum demeye neden bu kadar çok alıştım ve neden sürekli o kelimeyi kullanır oldum onu da bilmiyorum. Al işte bilmiyorum ! Çok klişe olacak ama gerçekten de ; " Tek bildiğim hiçbir şey bilmediğimdir " diyorum. 

"Bir yanın kış,bir yanın yaz. Gündüzlerin sıcak , gecelerin ayaz. Bırak geçmişi,unut geleceği, yaşa bugünü , dök içini karanlıklara avaz avaz."