Ben de senin kadar gerçekleri görüyorum !

Sorunun nerede olduğunu anladım. Sezen abla saolsun anlamama yardım etti yine.. 


"İnsan acılarla kıvransa da
Ve o aşkta bir daha doğsa da
Dünyasını yeniden kursa da
Düşler ve gerçekler ayrı ayrı yaşar"


Burada hata yapmışım. Düş ve gerçekleri aynı kefede yaşatmaya çalışarak hata yapmışım ben. İkisine de gözümü yumacak kadar çok bağlanamamışım. Bağlanmak nedir ki zaten ? Gözünü karartacak kadar çok bağlanmak aşk değil midir ? Ama ben kurduğum o güzel düşe aşıktım. Gerçekler bile onun önüne geçemezdi. Neden olmadı yine? Gerçekler yüzünden değil mi.. Onun da beni sevmediği gerçeği aşkımın önüne geçti. Peki soruyorum şimdi Sezen abla, bu duruma uygun bir şarkın da var mı acaba ?


"Hayat bazen öyle insafsız ki,küçük bir boşluğundan yakalar.Hissettirmez en zayıf anında,seni ta yüreğinden yaralar.."

"Bir düş kurdum,düşlerimde. Hem huzurlu hemde huzursuz küçük bir dünya. Zaman her şeyi yıktı geçti. Ne gerçek kaldı ne rüya.."
______________________________________


Olsun demekte zor artık,
Çocuk düşlerimiz yok artık.

Git artık düşlerimden !

Sırf senle konuşmak için sarhoş olacaktım. Sarhoş oldum, sen yoksun. Hiçbir şey seninle konuşmamı sağlayacak kadar beynimi bulandıramaz gibime geliyor. Bu haldeyken bile bunu düşünebiliyorum görüyor musun? Ne hale getirdin ki sen beni böyle? Bunu hak edecek ne yaptım ki ben ? Nasıl kaybettik ki biz bu konuşmaları ? Susmak için konuşmayı nasıl kaybettik biz ? Üflediler söndüm'ü dinliyorum. Şimdi bile senle konuşamadıysam hiç konuşamam sevdiğim. Zaferini kutlayabilirsin artık.

 

Öpemiyorum sevdiğim,

Düşlerinden..

Bok gibi hissetmeye devam etmeme konusunda akılcı bir ısrar. **

İtiraf ediyorum. Gerçekten bok gibiyim. Bazı şeylerin etkisinin geçeceğini ve sonsuza kadar hiçbir şey hissetmeyeceğimi sanıyordum sanırım. Ama yanıldım işte. Neden böyle olmak zorundaydı ki ? En sevdiğim insanların başka yerlerde ve en sevdiğim insanların en sevmediği insanın yanımda olması gerekmezdi. Ayrıca bana hayatımda en büyük zararları vermiş olan insanın  ! Bütün o anlamadığım yazıların anlamını çözmeye çalışmakla ve yazı olmayan yerlerde kendi kendime yaratmaya çalışmakla hiç iyi hissedemiyorum. Umurumda olmayacağını sanmıştım. Yalnızlığın çokta kötü bir şey olmadığını sanmıştım. Ama öyle değil ki.. Kulaklarımı uğuldatabilen bir ağrı şeklinde adeta. Canımı o kadar çok yakıyor ki. Ama vazgeçmeyeceğim. Bunun üstesinden gelebilirim. İnanıyorum bunu yapabileceğime. Geri adım atarsam bu kadar acının ne anlamı kalır dimi ? Ama bunu gerçekten tek başıma atlatabileceğimi sanmıyorum. Ama sanki hiçbir şeyin yardımı olmayacak gibi geliyor. Ne yapmam gerektiğini ilk defa bu kadar çok bilmiyorum. Canım yanıyor sadece. Hepsi bu. Bunun üstesinden gelebilmek için ne yapmalı insan ? Gece gündüz geberene kadar ağlayıp , sigara içmem mi lazım ? Yoksa bütün bunlar yokmuş gibi mi davranmam ? Bence en mantıklısı hiçbir şey yapmamak. Ama zaten hiçbir şey yapmama eylemini 1 haftadır yapıyorum ve işe yaradığını söyleyemem. Kısacası sadede gelirsek.. Her şeyin, AMK ! 

Yollar ayrıldı dude. Kabullen ve git artık. Yapabilirsin. 


-Check is already mated. Game OVER ! And the another begins.