Sen(sizlik)le Sonsuzlukta /...

-Rüyamda seni gördüm yine. Sürekli aklımdasın ,aksi ne mümkün ki zaten ? Sesini de duydum rüyamda. Hatta kokunu bile hissettim. O kadar özlemişim.. o kadar ! Halbuki emindim ben. Özlemeyecektim. Adını bile anmayacaktım. Hiç olmamışsın gibi olacaktı. 


Bu kadar uzun süre seni görmemeye hiç alışık değilim. İçimde özlemin, dilimde keşkelerle hep sen varsın aklımda. Sensizliğe bile bağlandım. İçimden çıkıp gidersin korkusu yüzünden, beynimden bir an bile atamıyorum seni. Görmeden, sesini duymadan, kokunu almadan, ne yapıp ediyorsun bilmeden her gün seviyorum seni. Her geçen gün daha da çok.. Her gece düşlerimde, sessizliği yırtan çığlıklarımla bağırıyorum sensiz sokaklara. Yokluğun o kadar çok benimle ki korkuyorum ya görürsem diye. Hem yanımda istiyor, hemde deli gibi korkuyorum. Öylesine bir çelişki, öylesine bir sevgi ki bu. Olmuyor işte, yoksun sonuçta. Ama olsun. Yoksun diye sevmeyecek miyim seni ? Sırf yoksun diye kokun gelmeyecek mi burnuma, en sızlatanından. Sensizlik bile , sırf "seninle" ilgili olduğu için o kadar güzel ki.. 


En çokta ellerini özledim. 


Ama biliyorum bir gün mutlaka karşılaşacağız. Söz vermiştin bana. " Yaşlanıp saçlarımıza aklar düştüğünde bile yan yana olacağız" diye. Umut işte. 

Çıkar giderim bu kentten daha olmazsa, sensizliğin bir adı olur bir anlamı olur belki... 


Bir düş düştü elimden yere,unufak oldu.
Onlar erdi muradına,biz kerevet bulamadık.
Aşkımız, iki gözlüklünün öpüşme çabasıydı. Gözlükleri çıkarmak hiç aklımıza gelmedi...

Hissettiğim ilk şey,çoğu zaman gerçek olan şey olmuştur.

Pollyanna olmamdan kaynaklanan bir durum sanıyorum ki , gerçeği görsem de hep bir başka çıkış yolu aradım. Hep başka bir gerçek aradım. Bir kez olsun beni mutlu edecek bir gerçek aradım. Ama içten içe gerçekleri hep biliyordum. Kalbim kendi yalanlarıma inanır,beynim inanmazdı. Kendi uydurduğum masallarla,beynimde kurgular yapıp onları yaşardım kendi dünyamda. Ama sonuçta hep talihsizlik olacağını bilirdim. Umut fakirin ekmeği demişler, o misal yaşadım hep. Ama olmuyor işte ! Hiç olmadı , hiç bir zaman da olmayacak.  Anlatmak istediğimi tam anlatabildim mi bilmiyorum ama cümle kuramaz oldum bu konuda artık. Daha ne konuşayım ne yazayım ki ? Her şey ortada. Ne demiş Cemal Süreya : 

"Biliyorum sana giden yollar kapalı,

Üstelik sende hiç bir zaman sevmedin beni..."

Bu öyle bir şey değil tabi. Öyle derken neyi kastediyorum onu da bilmiyorum ki. Bu kadar uzun süren aşk olmaz arkadaş ya. Eskiden anlatabileceğim insanlar vardı anlatırdım. Ama onlar da kalmadı ki artık. Derdimi anlattığım insanlar bile yok oldu sen yok olmadın be derdim ! Ne diyeyim ben sana daha..  O zaman Atilla İlhan diyelim..

"Gözlerin gözlerime değince , felaketim olurdu ağlardım..

Beni sevmiyordun bilirdim,bir sevdiğin vardı duyardım..

Çöp gibi bir şahıs ip ince, hayırsızın biriydi fikrimce,

Ne vakit karşımda görsem,öldüreceğim den korkardım,

Felaketim olurdu ağlardım.."